Chleb Pane di Altamura

„Chleb z Altamura” – który uzyskał od Wspólnoty Europejskiej oznaczenie DOP (Chroniona Nazwa Pochodzenia) zgodnie z rozporządzeniem EWG nr 2081/92 – jest wytwarzany wyłącznie z „mąki z ponownego mielenia pszenicy twardej”, uzyskanej w wyniku umiejętnego połączenia odmian pszenicy durum uprawianej na płaskowyżu Murgia w środkowo-północnej części prowincji Bari oraz na wzgórzach w okolicy Matery, które stanowią najrozleglejsze i najważniejsze obszary produkcji zbóż w Apulii i Basilicacie.

Bogaty w historię i tradycję „chleb z Altamura” zawdzięcza swoje walory zarówno, jak już wspomniano, zastosowanemu surowcowi (do którego dodaje się wodę, sól morską i drożdże), jak i tradycyjnej metodzie produkcji, podzielonej na pięć etapów: 1. Wyrabianie ciasta; 2. Formowanie; 3. Wyrastanie; 4. Formowanie; 5. Pieczenie w piecu opalanym drewnem lub innym źródłem energii.

„Chleb z Altamura” jest obecnie przedmiotem intensywnej produkcji przemysłowej, która skutecznie odpowiada na potrzeby i upodobania rynku, a jednocześnie wykazuje silną ciągłość z tradycją, zachowując pierwotną tożsamość pod względem kształtów i kryteriów przetwarzania w kontekście charakteryzującym się procesami modernizacji technologicznej i coraz większą automatyzacją.

Jedną z najważniejszych cech „chleba z Altamura”, obok smaku i lekkostrawności, jest długi okres przydatności do spożycia (chleb zachowuje dobry smak przez dwa–trzy dni od daty wyprodukowania).

„Chleb z Altamura”, w swoim tradycyjnym płaskim kształcie (a cappidd de prèvete), charakteryzuje się z zewnątrz przyjemną, chrupiącą skórką o brązowym kolorze, a wewnątrz – porowatym miąższem o słomkowożółtej barwie.